De één is parttime stewardess, de ander dj en beiden zijn influencers. De paden van Kelly Camfferman en Mara Wells kruisten elkaar toevallig. Inmiddels trekken ze veel samen op, met als hoogtepunt een reis naar Taiwan. Een gesprek over onregelmatige werktijden, bloedfanatiek Hitster spelen en ‘stinky tofu’ proeven op de night market.

Redactie: Natasja Admiraal • Fotografie: Joke Schut

Op een woensdagochtend zitten Kelly Camfferman (36) en Mara Wells (36) naast elkaar in een typisch Amsterdams café. Terwijl de barista melk opschuimt voor de cappuccino’s zijn de twee Amsterdamse influencers (al hebben ze zelf een hekel aan dat woord) al druk in gesprek. Ze hebben dan ook het nodige bij te praten, want hun leven is nooit saai. Kelly vliegt de hele wereld over als stewardess, Mara werkt in het nachtleven als dj en tussendoor maken ze graag tijd voor elkaar.

   

Hoe leerden jullie elkaar kennen?
Mara: ‘Vorig jaar waren allebei op hetzelfde evenement bij een beachclub. Dat had een zonnige aangelegenheid moeten zijn, maar het was hartstikke koud en het waaide flink. Daarom zochten we een beschut plekje en zo kwamen bij elkaar aan tafel terecht.’

Kelly: ‘We hebben toen maar een paar woorden gewisseld. Maar dan zie je elkaar ineens een week later weer en het bleek heel goed te klikken. Vervolgens vroeg ik Mara mee naar een evenement in Hotel De L’Europe, waar we onze eerste video samen hebben gemaakt.’

Jullie hebben allebei bepaald geen 9-tot-5-baan…
Mara: ‘Als dj werk ik grotendeels ’s nachts, mijn weekenden zitten vaak vol. Voor corona heb ik zelfs een tijd zes dagen in de week gedraaid. Van tevoren deed ik dan een powernapje. Of ik altijd een nachtdier ben geweest? Nee, integendeel. Mijn moeder vindt het nog steeds erg vermakelijk dat ik dit beroep heb gekozen, want als kind had ik juist veel slaap nodig.’

Kelly: ‘Ik werk parttime als stewardess. Ik vlieg intercontinentaal, maar heb soms ook een ‘Europa-week’. Die afwisseling vind ik heel fijn. Tussendoor heb je veel vrije tijd. Dan spreek ik af met mensen of bezoek ik evenementen. Mara en ik krijgen vaak dezelfde uitnodigingen. Lang niet altijd mag je een plus één meenemen. Dan gaan we gezellig samen.’

Zijn er paralellen tussen jullie werk als dj en stewardess?
Mara: ‘Of je nu in het vliegtuig werkt of achter de draaitafel staat, ons werk gaat vaak gepaard met een positief gevoel. Je wil dat mensen blij weggaan. Dat ze na afloop naar je toekomen en zeggen: bedankt, ik heb een toptijd gehad. Het mooiste compliment als dj? Dat iemand speciaal naar een feest is gekomen omdat jij op de line-up staat.’

Kelly: ‘In het vliegtuig kun je mensen met heel kleine dingen een blij gevoel geven. Bijvoorbeeld door een passagier wat extra aandacht te geven als diegene het vliegen spannend vindt. Laatst vloog er een kennis mee op mijn vlucht. Dat wist ik van tevoren, en dus verraste ik haar aan boord met een handgeschreven kaartje en chocolaatjes.’

Reis jij ook veel, Mara?
Mara: ‘Ja, zo zat ik tijdens het WK voetbal een maand in Qatar, in opdracht van de KNVB. Daar draaide ik op het dak van de bekende oranjebus, die de supporters vergezelt. Alle oranjefans lopen dan in een megastoet achter die knaloranje dubbeldekker aan, met vlaggen en toeters. Een geweldige happening. Sindsdien weet de KNVB me te vinden bij belangrijke wedstrijden. Bij de kwalificatierondes van het EK vroegen ze mij om ook echte Hollandse nummers te draaien. Dat deed ik voorheen nooit, maar nu heb ik de smaak te pakken.’

Hoe omschrijf je jouw draaistijl?
Mara: ‘Mijn eigen stijl is heel eclectisch, met een harde moombahton-beat erachter.’

Kelly: ‘Ik vind jouw muziek altijd heel gezellig – en vooral heel dansbaar.’

Mara, knikkend: ‘Dat is precies de bedoeling.’

Kelly, wat voor muzieksmaak heb jij?
Kelly: ‘Ik luister graag naar soulmuziek uit de sixties. ABBA vind ik ook heel leuk. Mara en ik spelen heel graag Hitster samen. Bij dit spel moet je liedjes in de juiste volgorde op je tijdlijn zetten. Bloedfanatiek zijn we allebei.’

Mara: ‘Meestal win jij, omdat jij veel meer thuis bent in de muziek van vroeger.’

Wat als jullie een week van job zouden ruilen?
Kelly: ‘Dan zou ik alleen maar ABBA draaien! En jij zou alle piloten het hoofd op hol brengen.’

Mara, lachend: ‘Ik zou eerder koffie over de passagiers knoeien. Nee, ik hou het toch maar bij op het podium staan.’

Kelly: ‘Muziek verbindt. Dat is wel heel mooi aan jouw werk. Voor mijn verjaardag heb ik een platenspeler gekregen. Een tof cadeau, want sindsdien komen allemaal vrienden met platen aanzetten. Zo nam jij een plaat mee van Earth, Wind & Fire.’

Jullie zijn onlangs samen op reis geweest. Hoe was dat?
Kelly: ‘In november waren we een paar dagen in Taiwan. Dat was in één woord geweldig! De hoofdstad Taipei staat bekend als een stapbestemming, dus ik dacht: dat wordt feesten. Maar we hebben van alles gedaan: geshopt, prachtige plekken bezocht en fantastisch gegeten.’

Mara: ‘Het hoogtepunt was ons bezoek aan de night market, waar Taipei beroemd om is. Je kunt er allerlei soorten street food kopen. We probeerden alles uit: van hot pot tot stinky tofu. Dat laatste smaakte net zo vreselijk als de naam doet vermoeden!’

Stel: je mag een maand niet op sociale media. Eitje of onmogelijke opgave?
Mara: ‘Mentaal zou ik daar totaal geen moeite mee hebben. Als ik ziek ben, post ik rustig dagenlang niets. Maar voor mijn werk is het belangrijk om zichtbaar te zijn. In die zin voel ik wel een druk om regelmatig iets te posten.’

Kelly: ‘Dat herken ik. Je bouwt toch een community op. Ik probeer overal op te reageren, met een bericht of een ‘hartje’. Daar heb ik inmiddels een dagtaak aan. Dus hoe confronterend ook: zonder sociale media kan ik mijn bedrijf wel opdoeken.’

Influencers hebben een voorbeeldfunctie. Zijn jullie je daar bewust van?
Mara: ‘Eerlijk gezegd ben ik daar niet zo mee bezig. Of nou ja: ik plaats geen aanstootgevende dingen. Verder probeer ik zoveel mogelijk mezelf te zijn. Ik denk wel goed na over elke post. Ik slinger nooit zomaar iets op Instagram.’

Kelly: ‘Ik ben wat impulsiever. Ik deel ook meer persoonlijke dingen, zoals over mijn kinderwens. Na een miskraam en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, lukt het vooralsnog niet om zwanger te worden. Ik besloot hier open over te zijn, zodat mijn volgers zien: niet alles is rozengeur en maneschijn. Vervolgens werd ik overspoeld met reacties. Eén vrouw, die ook een miskraam gehad heeft, schreef me dat ze hier nooit over durfde te praten, maar nu wel, en dat er een last van haar is afgevallen. Mijn openheid, zo realiseer ik me nu, kan dus helend werken. Het besef dat je er niet alleen voor staat, is soms al genoeg.’

Hebben jullie weleens iets gepost waar je achteraf spijt van had?
Kelly: ‘Ik heb niet snel spijt van dingen in het leven. Dan zie ik het eerder als een wijze les. Af en toe krijg ik vervelende reacties, maar die kan ik makkelijk van me af laten glijden.’

Mara: ‘Ik denk tegenwoordig meer na over wat ik deel, vooral als het om anderen gaat. Ik maakte ooit de fout door iets persoonlijks te delen waar een vriendin bij betrokken was. Zij was not amused. Daar voelde ik me vreselijk schuldig over. Ik heb de post gelijk weggehaald en mijn lesje geleerd: vraag altijd of iemand er oké mee is dat je een foto of video deelt.’

Wat brengt de toekomst?
Mara: ‘Mijn droom is een dj-tour maken door Azië. Mijn familie komt uit Indonesië, daar kom ik geregeld. Ik heb ooit eens in India gedraaid en dat was geweldig. In Azië mag je lekker hard ‘beuken’, daar hou ik van. De mentaliteit van de mensen is daar ook heel anders. Nederlanders zijn heel nuchter. Op feestjes zijn mensen vaak helemaal niet bezig met wie er draait. Hoe anders is dat in Azië! Ook al kennen ze je niet, zodra je op het podium staat, ben je een ster. Einde van de avond word je door de security weggeleid en willen met mensen met je op foto, een handtekening of even je arm aanraken… Een bijzondere gewaarwording.’

Kelly: ‘Ik zit nu volop in de voorbereidingen voor mijn bruiloft. Vorig jaar maakte ik een droomreis naar Zuid-Afrika, waar ik ten huwelijk werd gevraagd door mijn vriend Patrick. Bij de Morgenzon in Stellenbosch, een prachtige wijngaard, nam hij me mee naar een uitkijkpunt. Daar ging hij op een knie en stelde de grote vraag. We trouwen eerst klein voor de wet in Amsterdam en over twee jaar vieren het groots in het buitenland.’