Al meer dan vijftien jaar maakt Nordin Maouli deel uit van het Korps Mariniers, maar buiten diensttijd is hij pianist én componist. Voor hem is de piano niet zomaar een instrument – het is een tweede taal. ‘Ik wil laten zien dat er onder het uniform een mens zit, met emoties.’ We spreken hem over zijn loopbaan, zijn muzikale reis en de onverwachte manier waarop de piano zijn pad kruiste.

Musicus en marinier. Twee werelden die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen lijken te hebben. Maar de strikte discipline van het Korps Mariniers en de vrije expressie van muziek vormen samen een krachtig contrast. ‘Mijn werk als marinier houdt me scherp en gedisciplineerd, terwijl muziek me de ruimte geeft om mijn emoties en creativiteit te uiten’, vertelt Maouli. Toch was het met de piano geen liefde op het eerste gezicht. Zijn vader, die zichzelf piano had leren spelen, stuurde de jonge Nordin op zevenjarige leeftijd naar pianoles, en zijn moeder bracht hem door weer en wind. ‘Toen mijn vader thuis speelde, vond ik het niks, maar bij mijn eerste les vond ik het wel leuk’, herinnert hij zich. Zijn pianodocent, Cor de Heus, gaf hem de vrijheid om zelf nummers te kiezen, wat langzaam zijn liefde voor muziek aanwakkerde. Muziek werd zijn toevluchtsoord, een plek waar hij zijn emoties kwijt kan.

 

Leren zonder bladmuziek

Omdat Maouli geen bladmuziek kan lezen, ontwikkelde hij zijn eigen manier van spelen: op gehoor en door goed te observeren. De opkomst van YouTube gaf hem toegang tot talloze tutorials, waarmee hij zich verder kon ontwikkelen. Eerst speelde hij klassieke stukken en popnummers, maar al snel ontdekte hij het neoklassieke genre. Een toevallige ontmoeting in 2013 veranderde zijn muzikale pad. ‘Ik speelde op een vleugel in de Rotterdamse Plaza, waar een vrouw me vroeg of ik Ludovico Einaudi kende. Ze liet me zijn muziek horen, en het raakte me diep. Zijn composities inspireren me enorm.’ In 2024 kreeg Maouli de kans Einaudi persoonlijk te ontmoeten na een optreden in het Concertgebouw. Als eerbetoon gaf hij de componist zijn eigen werk, Unbound, cadeau – een stuk dat in de NPO Klassiek Top 400 staat. ‘Dat moment vergeet ik nooit.’

 

Van solist naar performer

In 2023 gaf Maouli zijn eerste soloconcert, op uitnodiging van stichting Vocalsz. ‘Ik wilde een totaalervaring creëren en voegde visuele elementen toe, zoals led-kaarsen, geïnspireerd op de Candlelight-concerten. Muziek is emotie, en ik wilde dat het publiek dat kon voelen én zien.’ Zijn jongere broertje, ook pianist, een zangeres en een violist droegen bij aan een magische avond. Ondanks zijn militaire achtergrond ervoer Maouli voorafgaand aan het concert een ongekende spanning. ‘Ik ben wel wat gewend op missies, maar op het podium voelde het anders.’ Een maand voor de show voelde hij de zenuwen toenemen en vroeg hij advies aan Bastiaan Everink, veteraan en voormalig operazanger, over hoe hij zijn spanning onder controle kon krijgen. ‘Zijn tip was simpel, maar doeltreffend: kijk jezelf aan in de spiegel en vermán je. Een typisch mariniersadvies, maar het hielp me enorm.’

 

Vleugel Vrij

Tijdens PianoFest, een festival voor amateurpianisten, deelde Maouli zijn verhaal – in uniform om de boodschap kracht bij te zetten. ‘Mensen hebben vaak een bepaald beeld van een marinier: stoer, ruig. Dat klopt deels ook wel. Maar onder dat uniform zit een mens, met emoties. Die twee werelden breng ik samen.’ 

Na een post over PianoFest op Instagram kreeg hij de kans om mee te werken aan het programma De Piano, gepresenteerd door Chantal Janzen. Maouli wilde nieuwe samenwerkingen aangaan om nog een show te geven. Een oud-collega bracht hem in contact met Robin Imthorn, een oorlogsveteraan die zich inzet voor PTSS-bewustwording binnen Defensie en daarbuiten. ‘We herkenden elkaars kwetsbaarheid en besloten onze krachten te bundelen. Samen ontwikkelden we de voorstelling Vleugel Vrij. In deze show deelt Robin zijn persoonlijke verhaal – een reis door oorlogstrauma en innerlijke conflicten, naar bevrijding en de mogelijkheid om iets groots te bereiken – omlijst door mijn muziek.’ Vleugel Vrij belicht de kracht van veerkracht en de mogelijkheid om tegenslagen te overwinnen, en creëert zo een aangrijpende en meeslepende theatrale ervaring.

 

Muziek als eerbetoon

Inmiddels heeft Maouli verschillende composities uitgebracht, waaronder Unbound en A Father’s Love. Het laatste stuk is een intieme ode aan zijn vader, die hem als kind achter de piano zette. Maar toen Maouli A Father’s Love schreef, kreeg het extra betekenis. ‘Na de voorstelling Vleugel Vrij dacht ik aan Robin’s verhaal over zijn pasgeboren dochter, en dat raakte me diep,’ vertelt Maouli. ‘Opeens draag je verantwoordelijkheid voor een nieuw leven, een totaal andere verantwoordelijkheid dan die als marinier. Dit inspireerde me om dit stuk te schrijven. Het is een eerbetoon aan mijn eigen vader, voor alles wat hij voor mij heeft betekend, en het weerspiegelt de emoties die ik voelde na het horen van Robin’s verhaal.’

Begin dit jaar lanceerde hij een videoclip van Unbound, opgenomen in het iconische Concertgebouw in Amsterdam – een hoogtepunt in zijn muzikale carrière.

 

Troost en verbinding

Zelfs tijdens zijn drie uitzendingen bleef Maouli de piano trouw. Tijdens de antipiraterijmissie, die gericht was op het beveiligen van koopvaardijschepen tegen piraterij langs de kust van Somalië, vond hij in La Réunion, waar de missie stopte, een vleugel in een hotel om op te spelen. In Mali bood muziek hem troost in moeilijke omstandigheden, en op een Amerikaanse basis in Irak speelde hij op een keyboard in een kapel. Maouli: ‘Muziek werd een moment van verbinding en zelfzorg.’ Vooral in Irak, tijdens de wekelijkse bezinningsmomenten met de geestelijke verzorger, had muziek een diepe impact op hem en zijn collega’s. 

Ondanks zijn groeiende succes als pianist blijft Maouli zijn carrière als marinier voortzetten. ‘De korpswaarden verbondenheid, kracht en toewijding van het Korps Mariniers en de vrijheid van de muziek houden elkaar in balans’, besluit hij. ‘Juist dat contrast is mijn kracht.’