In september wordt Stanley Burleson zestig - en dat verandert zijn blik op het vak. Nu hij ouder wordt, kiest de musicalster bewust voor meer tijd voor het leven naast de show. ‘Vroeger haalde ik mijn kick uit zelf op het toneel staan, nu is het me dierbaar om jonge mensen in het vak een stapje verder te helpen met mijn kennis en ervaring.’

Stanley Burleson is een showman pur sang. Met zijn geweldige podium-performance, zijn warme stem en zijn enorme danskwaliteiten weet hij zijn publiek feilloos te bespelen. Hij bouwde een imposante carrière op met onder andere hoofdrollen in vele musicals, zoals Cats, Evita, Les Misérables, Miss Saigon, Elisabeth en Beauty and the Beast. Stanley is nu samen met Jon van Eerd tot juni te zien in Ons Pap wil bij de Revue, een voorstelling over drie oudere variété-artiesten met daaromheen een ensemble van jonge mensen. Het is een komische show over de generatiekloof, omlijst door een live-orkest, glitter, glamour en een overdosis veren. 

 

Hoe gaat het met je?
‘Heel goed. Ik heb het naar mijn zin. Ons Pap wil bij de Revue is echt een ontzettend leuke voorstelling. We hebben heel veel lol. We spelen maximaal vier keer per week en dat bevalt uitstekend. Ik heb dertig jaar lang zes à zeven shows per week gedaan, omdat ik dat graag wilde, maar dat is nu voorbij. Ik wil meer tijd besteden aan mijn leven naast het theater.’

 

Wat maakt het theater zo’n mooi vak?
‘Dat hangt ervan af hoe je ernaar kijkt. Op het toneel staan of achter de schermen werken is een hele andere energie, echt een andere baan. Die afwisseling doet me goed. Ik vind het heerlijk om het publiek te vermaken, maar ook om met jonge mensen in het vak te werken en ze een stapje verder te helpen met alles wat ik geleerd heb. Dat doe ik door scènes te regisseren, workshops te geven en choreografieën te maken. Daar haal ik nu mijn kick uit. Vroeger haalde ik die energie vooral uit zelf op het toneel staan, maar dat is verschoven. Dat past ook bij het ouder worden. Al vind ik de interactie met het publiek nog steeds heerlijk, zoals bij Ons Pap. We merken dat mensen naar het theater komen om even onbedaarlijk te lachen en alle ellende in de wereld te vergeten. Als die eerste lach al snel de zaal inrolt, houdt die niet meer op. Daar word je als acteur heel blij van.’

 

Je hebt enorm veel gedaan in het theater. Waar ben je het meest trots op?
‘Ik ben gewend om niet te vergelijken. Vroeger zeiden mensen tegen mij dat ik moest kiezen, dat je niet alles kunt doen. Dat vond ik niet. Ik heb wel te lang alles tegelijkertijd gedaan en dat is niet goed voor je lichaam. Dat heb ik wel gemerkt.’

Je nadert de zestig. Wat is het belangrijkste dat je hebt geleerd?
‘Enjoy the ride. Ik ben heel nuchter: je wordt oud of je gaat dood, meer smaken zijn er niet. Dus geniet van het leven. Ik probeer zo lekker mogelijk oud te worden. Ik heb een beweeglijk vak, dus let goed op mijn lichaam en wat ik eet. Ik werk voornamelijk met jonge mensen en omring me graag met jonge energie. Vaak ben ik nu de oudste in een gezelschap. Pas als ik in de spiegel kijk, zie ik die oude man. Weet je, als je jong bent, heb je zoveel onzekerheden. Alles kan nog, maar dat geeft ook druk: je moet iets bereiken. Door die onrust vergeet je soms in het moment te leven. Nu ik ouder word, is dat eenvoudiger. Er zijn nu minder mogelijkheden, ik heb mijn keuzes in het leven gemaakt. Daardoor kan ik makkelijker de dag plukken, in plaats van bezig te zijn met mijn carrière. Het voelt zelfs daardoor alsof de tijd iets minder snel gaat.’

 

Naast acteur, danser en regisseur, ben je ook choreograaf. Waar haal je inspiratie vandaan als je een choreografie bedenkt?
‘Het begint bij het lezen van het script en overleg met de regisseur: wat willen we vertellen, hoe ziet het decor eruit? Daarna ga ik luisteren naar de muziek. Mijn handicap is dat ik nooit gewoon naar muziek kan luisteren. Als ik muziek luister, zie ik direct beelden van dansers in mijn hoofd. Als ik voor mijn werk een nummer tot leven moet wekken, dan dicteert de muziek mijn brein wat ik zie. Ik kan daar geen foto van maken, het is abstract. Tijdens het luisteren naar de muziek ontdek ik: wat voelt mijn lichaam, wat voor bewegingen wil het maken, wat doet de beat met mij, wat doet de viool met mij? Daarna wordt het bijna wiskundig. Ik teken uit: hoeveel mensen staan er op het podium en waar? Als dat klaar is, gaan we repeteren. Tijdens repetities nemen dansers hun eigen visie en gevoel mee. Zij kunnen dingen doen met hun lichaam die ik niet kan bedenken en ik vind het heel belangrijk om daarnaar te luisteren. Het heeft geen zin om ze iets te laten doen wat tegen hun gevoel ingaat.’ 

‘Choreografie wordt vaak onderschat, terwijl het een essentieel onderdeel is van het musicalvak. Dus omring ik me met mensen die respect hebben voor het ambacht. Dansers hebben een zwaar beroep. Je begint al op jonge leeftijd en drijft je lichaam tot het uiterste. En als je jong bent, spring je van het toneel af, of maak je een pirouette en land je op je knieën, want dat ziet er spectaculair uit. Maar op een gegeven moment piept en kraakt je lichaam. Dat is de prijs die je betaalt voor de kunst. Mijn heup is daar het bewijs van. Die was volledig versleten. Ik had constant pijn en dat is ontzettend vermoeiend. Vorig jaar augustus heb ik een nieuwe heup gekregen. Het is geweldig dat dat tegenwoordig zo relatief eenvoudig kan. Ik merk dat de beperking tijdens het lopen helemaal weg is en kan weer grote stappen maken. Het voelt als herboren.’

 

Als je jezelf moest regisseren in een voorstelling over je leven, welke scène zou het leukste zijn om te spelen?
‘Ik ben al 23 jaar samen met Marcel Visscher en het is al die tijd feest. We leerden elkaar kennen in de musical De Drie Musketiers. Anderhalf jaar geleden zijn we getrouwd. Die dag zou ik nog wel eens willen zien als scène. Het was magisch en onze relatie is sindsdien alleen maar nog beter geworden. Ik kan me niet voorstellen dat we niet samen zijn. We hebben veel plezier, delen de liefde voor hetzelfde vak en begrijpen elkaar. Ik ben gelukkig. Dat is heerlijk om te kunnen zeggen. Ik weet hoe uitzonderlijk dat is.’

 

Heb je nog een wens voor de komende jaren?
‘Nee, ik heb geen wensenlijst meer. Ik heb de mazzel dat ik kan uitkiezen wat ik leuk vind om te doen en waar ik energie van krijg. Ik zeg altijd dat volgend jaar een rustig jaar wordt, maar dat is nooit zo. Er komt altijd wel iets op mijn pad. Hopelijk mag ik dit vak nog een paar jaar beoefenen. En als ik daarna met pensioen ga, blijf ik vast nog bezig met theaterprojecten, zonder dat het hoeft.’ 

 

pretpakhuis.nl/onspap