Liesl, Elphaba, Sandy, natuurlijk Elsa en straks Evita… Musicalster Vajèn van den Bosch rijgt de mooie rollen aan elkaar. Ook nu in Bristol - waar ze als eerste Nederlandse ooit in een originele Disney musicalcast speelt - zijn haar dagen vol. Languit op de bank? Nee, dat is niets voor Vajèn. 

Op haar zestiende was de rol van Liesl Von Trapp in The Sound of Music de eerste volwassen rol die ze mocht spelen. ‘Daar vroeg ik me voor het eerst af of ik van zingen en acteren mijn werk zou kunnen maken. Natuurlijk ook omdat je op die leeftijd sowieso bezig bent met wat je wilt worden. Maar daarvoor… Als kind was ik altijd bezig met zingen, maar ik had ook nog gewoon korfbal en tennis, net als andere kinderen. Het was een droom die uitkwam dat ik musicals mocht doen, maar ik zag het ook als een uitje: eens per week mócht ik naar het theater om te spelen.’

Vajèn spreekt met waardering over die eerste jaren. Ze realiseert zich dat ze ‘nog maar’ 28 is en toch al een lange lijst van mooie rollen achter haar naam heeft staan. ‘Ik denk nooit ‘nu ben ik er’. De droom om in een musical te spelen kwam uit. Daarna worden de dromen groter en wordt je pad duidelijk en groeit het met je mee. Ik heb nog niet gedacht: ‘nou nou, ik vink het allemaal af’.’

Dat ze Elsa speelde in de geprezen musical Frozen, in het Circustheater in Scheveningen, noemt ze wel een full circle moment. ‘Daar wilde ik heel graag in, maar met alleen het krijgen van de rol heb je het nog niet geflikt. Dan begint het werk pas. Ik ken mezelf, dan moet ieder detail perfect.’ Ze herinnert zich de eerste keer dat ze het beroemdste lied van Frozen voor publiek zong, Let it Go. ‘Tijdens het musicalgala was dat. Één van de spannendste momenten ooit. We waren nog maar kort aan het repeteren en waren nog niet bij dat nummer aangekomen. Met zo weinig achtergrondinformatie, de show die nog niet af was en dan voor ál je collega’s op televisie… Dat vond ik doodeng. Ik wilde het echt goed doen, om te laten zien dat ik dit kan en dat ik de juiste keuze was voor deze rol. Gelukkig kwam ik in een soort zone toen ik opliep. Een soort tunnelvisie, een flow, waardoor alles een beetje wegvaagt en ik helemaal in het moment kan zijn. Dat lukt niet altijd, maar misschien door die bizarre zenuwen toen juist wel. Daarna voelde ik me echt euforisch.’

 

Afscheid van Elsa
Haar vertolking van Elsa werd afgelopen jaar bekroond met een Musical Award voor beste vrouwelijke hoofdrol. ‘Natuurlijk is zo’n award niet waar je het voor doet. Nee, dat is elke keer al die kindjes in de zaal zien, die daar allemaal verkleed als Elsa zitten. Dat raakte me enorm. Mijn eigen eerste theaterervaring was ook in het Circustheater, bij The Lion King. Daarmee was het cirkeltje echt rond. Die Musical Award is wel onwijs bijzonder, sowieso al dat ik werd genomineerd. Samen met mijn collega Nienke Latten ook nog, die Anna speelde. En we waren met Frozen in nog meer categorieën genomineerd. We hadden zo’n goede en fijne groep met elkaar, en dat werd gezien.’ 

Begin januari trok ze voor de laatste keer de ijsblauwe jurk van Elsa aan. Tijd voor afscheid, was er eigenlijk niet. ‘Twee dagen later moest ik al in Engeland zijn. Er zat zo weinig tijd tussen en om eerlijk te zijn, vond ik die omschakeling heel pittig. Het klinkt altijd een beetje heftig, maar als je zo lang met elkaar speelt… Je wordt heel hecht met de cast en crew, we zagen elkaar meer dan onze families. We hadden zoveel liefde voor de voorstelling. Ook na show nummer zeshonderd deden we het nog met evenveel liefde. Dan is het verdrietig als het voorbij is. Dus een dag of vier, vijf rust, was wel lekker geweest, maar aan de andere kant ben ik ook dankbaar dat ik niet in een zwart gat viel.’

 

Niet ‘de zoveelste’
Precies één dag kon ze op adem komen. ‘Ik kon bijna mijn koffer niet pakken. Ik kon mijn hoofd er gewoon niet toe zetten om mijn hele leven bij elkaar te pakken en in drie koffers te stoppen. Wat neem ik in godsnaam mee? Binnenkort komen mijn vrienden en familie kijken, die heb ik al wel een beetje toegefluisterd welke spullen ze toch nog voor me mee moeten nemen,’ lacht Vajèn. 

Ze zit op het moment van spreken alweer een paar weken in Bristol, waar ze de rol van Jenny Lind zal vertolken in de musical The Greatest Showman. Daarmee is ze de eerste Nederlandse ooit in een originele cast van een Disney-musical. ‘We begonnen de repetities in Londen. Inmiddels zitten we in het montageproces en zijn we aan het toewerken naar de eerste try-out.’ Het is bijzonder om mee te maken hoe een productie als deze voor het eerst wordt gemaakt, legt ze uit. ‘Het was een nieuwe, stille droom: onderdeel zijn van een creatieproces. Wij zijn straks de blauwdruk van deze voorstelling. Met het productieteam en de componisten van de muziek, daar werk je niet mee als je de zoveelste bent. Dat het nu gelukt is, op deze schaal in Engeland... Eigenlijk was het geen droom, ik had gewoon nooit gedacht dat ik in deze ruimte zou zijn. Je denkt dan toch dat ze altijd voor Britten en Amerikanen zullen kiezen. Maar voor Jenny Lind keken ze wat verder, het is een Zweeds personage in de voorstelling. Daardoor dacht ik: ‘ik moet dit met beide handen aanpakken’.’

Ze maakt lange dagen tijdens de repetitieperiode. ‘Maar dit is wel de leukste tijd: je ziet alles bij elkaar komen. Dat is voor mij waar de magie begint. Het meest spannende is wanneer het écht gaat beginnen. Tot dat punt is het ‘van ons’ geweest, maar dan ga je het aan de mensen laten zien. En dit heeft niemand ooit nog gezien. Frozen was fantastisch, maar daar was ik zelf ook al naartoe geweest, in Amerika en in Hamburg. Nu zijn we de eerste in de hele wereld. Dat ik daar onderdeel van ben, vind ik zo’n eer.’

Uithoudingsvermogen voor 25 songs
‘Of ik weleens languit op de bank lig?’ Vajèn moet lachen. ‘Dat vind ik lastig, ja. Ik heb wel geleerd dat het ook fijn kan zijn en dat je het nodig hebt om al het andere te doen. Ik ben gewoon heel ondernemend. Met al mijn werk heb ik er ook echt weinig tijd voor, maar ik vind dat dus helemaal niet erg.’

Door zoveel enthousiasme zou je bijna denken: die komt nooit meer terug. Niets is minder waar, want 18 november van dit jaar staat rood omcirkeld in haar agenda: de première van het musicalconcert Evita. ‘Ter ere van het vijftigjarig jubileum, maar de muziek is nog steeds fantastisch. Recent werd de musical ook weer gespeeld op West End in Londen, met Rachel Zegler in de hoofdrol. Wij gaan de concertversie doen, in de grote theaters van Nederland, te beginnen in Carré. Dat betekent: een doorgecomponeerd stuk met een groot orkest en een koor erbij. We eren nog meer de muziek.’ Een flinke test voor haar uithoudingsvermogen, legt ze uit. ‘Het wordt vocaal pittig, want als Evita zing ik praktisch alle songs - een stuk of 25 geloof ik - en sta ik vaak helemaal alleen op het podium. Ik ben al wat aan het voorbereiden, maar als ik straks terugkom, ga ik dat nog intensiever doen, samen met mijn vocal coach. Het is niet iets wat je even doet, maar ik hou wel van die uitdaging. Zingen met een groot orkest en een koor is geweldig. Maar tot nu toe heb ik dat alleen als mezelf gedaan, met een filmmuziekavond of bij Disney in Concert. Met liedjes die ik zelf uitkoos of die bij het thema van de avond pasten. Hier ga ik wel echt Evita vertolken. Het is zo’n historisch icoon, met zoveel tegenstrijdigheden en hoe er naar haar werd gekeken. Een heel interessante vrouw die veel heeft meegemaakt in haar helaas korte leven. Heel erg vet om dat te gaan zingen al die prachtige grote theaters.’

 

Niet in vijfjarenplannen denken
Ondertussen groeien de dromen alweer met Vajèn mee. Want misschien opent haar rol in Engeland wel weer meer internationale deuren. ‘Ik zou gek zijn als ik zou zeggen: ‘nee, dat hoeft voor mij niet’. Maar ik vind het ook spannend om weg te zijn uit Nederland. Ik hou er gewoon heel erg van om dichtbij mijn dierbaren te zijn. Ik heb natuurlijk ook al zoveel mooie dingen gedaan in Nederland en ik hoop niet dat dat stopt. Het ligt heel erg aan de kansen en uitdagingen. Als er weer iets fantastisch komt in Engeland… Ja, dan hoef ik daar niet over na te denken.’

Ze denkt niet in vijfjarenplannen. ‘De dingen die ik het meest fantastisch vond, waren de dingen waarvan ik van tevoren niet had kunnen bedenken dat ze zouden kunnen gebeuren. Ik werk keihard en houd mijn ogen open. Dan zie ik wel wat er op mijn pad komt. Dat betekent niet dat ik roekeloos ben of ‘het allemaal wel zie’. Het betekent dat als je je blind staart op één ding, je andere kansen om je heen misschien niet ziet.’ 

Quote ‘Ik denk nooit: nu ben ik er’