Ronald van der Kemp maakt onder merknaam RVDK couture uit afgedankte en gerecyclede materialen. Hij laat zich graag leiden door het toeval. Net terug van zijn show in Parijs vertelt hij over deze happy accidents en waarom hij graag langs de afgrond loopt. ‘Als je altijd op safe speelt, kom je nooit verder dan wat je al weet.’

Vlak na de coutureweek voelt Ronald van der Kemp zich altijd alsof hij in een andere tijdzone leeft. Hij is net terug uit Parijs, waar hij zijn drieëntwintigste wardrobe – hij spreekt nooit over collecties – presenteerde. Wat begon als een logistieke uitdaging, groeide uit tot een van zijn meest persoonlijke shows tot nu toe. ‘Ik werk graag vanuit beperking’, zegt hij. ‘Dat stimuleert de creativiteit. Dan moet je oplossingen vinden en zo ontstaat altijd iets nieuws.’

 

In de voetsporen van Avedon 
De uitdaging begon toen de Fédération de la Haute Couture et de la Mode hem adviseerde zijn oorspronkelijke locatie te herzien. Die lag te ver van de show van Armani, die een uur later zou plaatsvinden. Via een toevallige ontmoeting – hij werd zelf gefotografeerd voor Vogue door het duo Inez & Vinoodh – hoorde hij over een fotostudio vlakbij de Eiffeltoren, waar de wereldberoemde modefotograaf Richard Avedon ooit werkte. Van der Kemp stapte binnen en voelde meteen de energie van de plek. Maar het was klein. Door veiligheidseisen mochten er maar 180 mensen naar binnen, terwijl hij normaal 250 tot 300 gasten verwacht. En toen zag hij dat iconische beeld: Avedon onder een zwarte doek, fotograferend in precies diezelfde ruimte. ‘Ik dacht: wat als ik het nu eens omdraai? Wat als ik zélf de modellen fotografeer, terwijl ze op de catwalk lopen tussen het publiek?’ 

De ontwerper als fotograaf
Op de dag van de show twijfelde hij nog of hij het durfde. Tot hij besloot: ik doe het gewoon. ‘Dat zijn van die happy accidents. En die maken het uiteindelijk uniek, ook voor mijzelf.’ De presentatie werd een reis door twee werelden: in de ene ruimte fotografeerde Van der Kemp zijn modellen, in de andere legde een Australische fotograaf het backstageproces vast. Het publiek bewoog door die verschillende sferen. ‘Mode is voor mij nooit alleen kleding ontwerpen. Het is theater, performance, een samenspel van muziek, licht, beweging, haar, make-up en ruimte. Als dat allemaal samenkomt, ontstaat er magie.’ De intieme setting van die Parijse fotostudio, een plek met een geschiedenis, bleek een kracht. ‘Fashionshows worden steeds groter, massaler, bombastischer. Wij hebben daar de middelen niet voor. Dus moet je raken met inhoud. Juist die intimiteit zorgt voor verbinding.’ 

 

Beschermengel
Van der Kemp vertelt dat het nooit zijn intentie was om een modebedrijf te beginnen. Zijn label ontstond als eenmalig project, bedoeld om zijn visie te tonen. Inmiddels is zijn modelabel officieel erkend als het eerste ‘ethische couturehuis’ ter wereld en is zijn atelier gevestigd in de voormalige Bijlmerbajes in Amsterdam. ‘Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als hier in de gevangenis’, zegt hij met een ironische glimlach. Artistiek voelt hij zich vrijer dan ooit, maar ondernemerschap is ook een verantwoordelijkheid, voor de mensen die in zijn atelier werken. Dat levert spanning op. Toch lijkt hij telkens op het juiste moment geholpen te worden. ‘Elke keer als het even te veel lijkt, gebeurt er iets onverwachts dat me weer energie en ruimte geeft. Alsof er een guardian angel op mijn schouder zit!’ Hij vertrouwt daarbij op zijn intuïtie, soms tegen alle adviezen in. ‘Dan ga ik mijn eigen weg. Vaak blijkt dat de juiste keuze.’

 

Langs de afgrond
Die werkwijze past bij zijn diepste overtuiging: altijd een beetje langs de afgrond lopen. ‘Op het moment dat het spannend wordt, gebeurt er iets. Dan komt er energie los. Zolang je altijd op safe speelt, kom je eigenlijk nooit verder dan wat je al weet.’ Hij stimuleert zijn stagiaires om risico te nemen, te experimenteren, niet altijd te kiezen voor zekerheid. ‘Ik vind het belangrijk dat ze zichzelf ontdekken. Dat ze durven verdwalen. Want juist daar ontstaan de mooiste dingen.’ Zijn nieuwste wardrobe getuigt van die visie. Van der Kemp kocht een betaalbare 3D-printer en begon, samen met zijn IJslandse stagiaire Valdis, te experimenteren met gerecycled acryl. Het resultaat: een zilveren strapless jurk met spikes en kegelvormige cups, en bijpassende oorbellen genaamd ‘Dangling man’. ‘Het materiaal lijkt op keramiek of metaal, maar is in werkelijkheid heel licht.’

 

Een archief dat leeft 
In zijn atelier hangt een groot deel van zijn creaties aan een wandvullend kledingrek. Zijn wardrobes zijn bewust niet seizoensgebonden. ‘Zie het als een garderobe van een excentrieke dame.’ Zijn archief leeft: ontwerpen keren terug, worden hergebruikt, aangepast of opnieuw gecombineerd. Duurzaamheid zit niet alleen in het maakproces, maar ook in het gebruik. Sommige stukken zijn momenteel in bruikleen bij musea. Tot september loopt zijn tentoonstelling in het MAC Museum bij de Bodensee in Duitsland, een privémuseum dat klassieke auto’s combineert met kunst. ‘Ik heb weinig met auto's, ik heb niet eens een rijbewijs’, lacht hij. ‘Maar ik hou ervan om een nieuw publiek aan te boren. Mensen die normaal geen modetentoonstelling zouden bezoeken. Dan schuurt het, dan prikkelt het.’

Videobeelden, objecten en mode komen samen tussen de vintage Porsches en Ferrari’s.

 

Statement vol hoop
Van der Kemp streeft ernaar geen ‘virgin materialen’ te gebruiken, enkel restmaterialen en gerecyclede textielsoorten. Ethiek zit voor hem in alles: hoe je produceert, hoe je met mensen omgaat, welk verhaal je vertelt. ‘Mensen zijn murw van opgeheven vingertjes. Je moet het niet uitleggen, laat het maar zien. Mode en kunst kunnen onderhuids raken, iets in beweging zetten. Dat maakt het zo krachtig.’ Tijdens de afgelopen Amsterdam Fashion Week werkte hij samen met de KinderKunstBiënnale 2025. Op de steiger van roeivereniging De Hoop presenteerde hij een tableau vivant rond het thema ‘Hoop’. Basisschoolkinderen liepen in een zelfgemaakte creaties over de steiger in een verstilde choreografie, een acrobaat dook spectaculair de Amstel in en een grote gele ballon steeg op. Het moment vormde een speels intermezzo binnen het AFW-modeprogramma. ‘Kinderen zijn onze hoop voor de toekomst.’

 

Dansend door het leven
Wat voor kind was Van der Kemp zelf eigenlijk? Een dromer. Hij fantaseerde, danste op zijn kamer, wilde niets liever dan later balletdanser worden. Maar zijn lichaam bleek niet geschikt voor de topsport die dit vereist. Toen ging hij kleding maken. Van zijn moeder leerde hij breien, bij een tante experimenteerde hij op de naaimachine. Op de Rietveld Academie ontdekte hij zijn kracht: vrij werken, niet gehinderd door conventies. ‘Ik deed gewoon. Dat werd gewaardeerd.’ Die expressiedrang was er altijd al, en liet zich niet tegenhouden. Wat zou hij een kind dat vandaag met creatieve dromen rondloopt willen meegeven? ‘Volg je hart. En voor de mensen eromheen: support dat, geef het de ruimte. In een wereld die steeds meer lijkt te draaien om macht en geld, hebben we creativiteit harder nodig dan ooit.’ 

‘Ik voel me vrij hier in de gevangenis’