Adverteren in Lourens J.C.
Lourens J.C. is een eigentijdse bladformule over mode & wonen. Door de exclusieve uitstraling is het glossy tijdschrift een perfect advertentiemedium voor winkels en bedrijven die zich willen onderscheiden. Verder »
Blijf op de hoogte
Blijf op de hoogte van shoppingtrends en onze luxe sfeerevents. Vul onderstaand formulier in en ontvang geregeld onze digitale nieuwsbrief. Verder »
Carine Crutzen
‘Zodra ik op het toneel of voor de camera sta, ontstaat er een andere werkelijkheid. Durf ik een personage heel dicht bij mezelf te laten komen.’ En dus verruilt actrice Carine Crutzen haar eigen trendy bril zomaar voor een Beatrix-hoed en verandert ze al even makkelijk van moderne twitteraar in een historische heldin.
We kennen haar van de televisieserie Vuurzee, of anders misschien van de speelfilm Majesteit uit 2010 waarin ze koningin Beatrix speelt. Een greep uit de lange lijst producties op het cv van Carine Crutzen. Ze vertolkte zowel rollen voor theater als voor film en televisiedrama's en voelt zich naar eigen zeggen evenveel thuis op de set als op het toneel. ‘Ik hou van de afwisseling, dat houdt me scherp.'
Deze winter speelt Carine een hoofdrol in het toneelstuk Gijsbrecht van Amstel van schrijver Joost van den Vondel. Op de vraag hoe ze die rol heeft gekregen, antwoordt Carine: ‘Ik werd ervoor gevraagd door Het Toneel Speelt. Ik ben al langer aan deze toneelgroep verbonden en ik hoef voor theater nooit meer auditie te doen. Voor film of televisie wel. Dan zijn meer factoren van belang. Zoals hoe komen jij en je tegenspeler samen over op beeld? Zo'n auditie is vaak puur bedoeld om elkaar te leren kennen. Binnen het relatief kleine theaterwereldje werk ik toch vaker met mensen die ik al ken.'
Verrassend
Gijsbrecht van Amstel staat in het teken van Amsterdam, de ondergang van de stad in de Middeleeuwen om precies te zijn. ‘Ondanks dat het klassieke Nederlandse toneelliteratuur is, vind ik het stuk verrassend modern!' vertelt Carine. ‘Het verhaalt over de oorlog tussen Amsterdam en de omliggende regio's en omdat ik zelf in Haarlem woon ken ik alle plekken die erin voor komen.'
Ruim 350 jaar lang werd ‘De Gijsbrecht' ieder jaar gespeeld. Na een aantal jaren stilte wordt het nu weer traditiegetrouw opgevoerd op Nieuwjaarsdag in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Carine kruipt in de huid van Badeloch, één van de weinige vrouwfiguren in het verhaal en hoewel er grotere rollen zijn, is dit er één met veel gewicht.
Het is een sterk, gepassioneerd personage dat laat zien hoe een vrouw tegen de oorlog aankijkt. ‘Vechten,' roepen alle mannen inclusief Gijsbrecht. ‘Waanzin,' roept zijn vrouw Badeloch. ‘Wie laat nou zijn vrouw en kinderen achter om zich te laten afslachten door de vijand? En als je dan zo nodig moet vechten, laat mij dan mee vechten in plaats van thuis afwachten.' Als Gijsbrecht tegenspreekt, zegt ze: ‘Hier is mijn zwaard, maak me dan maar dood. Ik sterf liever met jouw zwaard dan met dat van de vijand.'
Een uitspraak van wanhoop waarmee ze zich afzet tegen de mannenwereld en tegen oorlog voeren. Een thema dat eigenlijk van alle tijden is. 'Toch is het niet de meest luchtige kost', geeft Carine toe. ‘Hoe ik me daarop voorbereid? Om te beginnen verdiep ik me in de taal. Vondels stuk is heel mooi geschreven in alexandrijnen, een oude versvorm. Dat is lastig te doorgronden, maar als dat lukt kun je het ook begrijpelijk overbrengen aan het publiek. Verder verdiep ik me in de geschiedenis: zo bestudeer ik landkaarten uit die tijd en lees historische verhalen.
Dan gaat het allemaal wat meer leven.'
Als klein meisje wilde Carine zangeres of actrice worden. Maar stiekem vond ze dat ook doodeng. ‘Verhaaltjes schrijven, daar was ik goed in. En als we in de klas een liedje moesten zingen, dan genoot ik van de aandacht. Het was die spanning en opwinding tegelijk, denk ik. Tijdens de eindmusical in de zesde klas keek ik repetitie na repetitie de kat uit de boom, maar tijdens de
opvoering durfde ik plotseling te improviseren!'
Later nam Carine zang- en gitaarles en trad met een bandje op in de Nes in Amsterdam, een groot avontuur voor de Zuid-Limburgse. Nog iets later ging ze psychologie studeren. ‘Driekwart jaar hield ik dat vol, tot ik in de bioscoop een film van Anthony Hopkins zag - vraag me niet welke - en na afloop als enige op mijn stoel bleef zitten, diep onder de indruk. Het kwartje was gevallen.'
De toneelschool dus. Maar niet die in Amsterdam - daarover deden de meest enge verhalen de ronde: je zou er uit de kleren moeten en op tafel dansen. Dan toch maar naar de ‘veilige' en vakmatige Toneelschool Maastricht. ‘Ook daar voelde ik me in het begin een meisje uit de provincie. Naderhand hoorde ik dat de docenten me aanvankelijk een braaf, bang hertje
vonden. Maar dat waaide gelukkig over, op een gegeven moment moet je toch echt zelf die deur opengooien en dúrven.' Een klein bang hertje is Carine inmiddels al lang niet meer, haar acteerwerk getuigt eerder van veel lef. ‘Alles wat je speelt haal je uit jezelf, maar bepaalde karaktereigenschappen vergroot je uit. Het is belangrijk dat je achter je personage staat en erin gelooft.'
In de Haarlemse Toneelschuur, waar de fotoshoot plaats vindt, valt het gesprek in de kleedkamer op mode en op ouder worden. ‘Vijftig!' verzucht Carine lachend. ‘Dat is toch echt een totaal ander verhaal dan dertig, hoor!' Op de vraag wat ze met mode heeft, antwoordt de actrice: ‘Ik hou van kleding, is dat mode? Ik kom in alle tweedehandswinkeltjes van Haarlem. Je kunt daar
unieke dingen vinden. Ik ben gek op oude stoffen die vaak heel kostbaar zijn.'
Eigenwijs
Ze is ook in het bezit van twee trendy brillen van de gewilde ontwerper Ralph Vaessen. Eentje op sterkte en een zonnebril, beide van buffelhoorn. ‘Het zijn karakteristieke brillen. Eigenwijs en klassiek tegelijk. Ik ben van plan ze een keer voor een rol te gaan gebruiken.' Broeken koopt Carine het liefst van Supertrash, maar ook bij Noos in Haarlem shopt ze graag.
Vandaag draagt ze een groene jurk van het Amsterdamse merk King Louie met een net iets grotere polkadot dan gemiddeld, die haar een beetje een jaren-vijftig-filmsterrenlook geeft. ‘Naar mijn idee heeft King Louie een deukje opgelopen sinds een journalist de ‘typische King Louie-vrouw' omschreef als een muntthee drinkende moeder van in de veertig, type: Femke Halsema. Maar ach, ik vind dit een leuke jurk en ben eigenwijs genoeg om te dragen wat ik wil.'
Zo houdt Carine er ook een duidelijke eigen mening op na als het aankomt op de bezuinigingen van het kabinet in de cultuursector. Afgelopen zomer liep ze mee met de Mars der Beschaving om een statement te maken. Als het aan haar ligt wordt er op de verkeerde vlakken bezuinigd. ‘Er zijn te veel studenten aan kunstopleidingen, hoe moeten zij ooit allemaal een baan vinden? Er zijn ook te veel peperdure theaters in Nederland, die vaak vooral paradepaardjes van de gemeente zijn. Ons land heeft een grotere theaterdichtheid dan waar ook! Daar zou wel wat in gesnoeid mogen worden, als je het mij vraagt.'
Boer zoekt vrouw
Carine's partner Nico de Vries is ook acteur en dat heeft zo zijn voordelen, vindt ze. ‘Je hoeft elkaar niet zoveel uit te leggen. Hij begrijpt dat samenwerken met andere acteurs heel intens kan zijn, dat hoort erbij. Jaloers zijn we allebei niet snel. Wat werk betreft is het geven en nemen: tijdens de opvoeding van onze zoons zijn we er allebei evenveel voor ze geweest.'
Als Carine veel van huis is, kan ze het meest verlangen naar een avondje televisie kijken, waarbij de rollen voor even zijn omgedraaid. 'Ik kijk graag naar films en series en volg zo nu en dan tennis. Daarnaast kijk ik graag naar zomergasten, The Voice of Holland en Boer zoekt vrouw: dat is voor mij echt topamusement voor een avondje niks doen op de bank.'
Om haar veelbewogen leven te relativeren heeft Carine nog een uitlaatklep: Twitter. Ze plaatst soms wel tien berichten per dag. ‘Nooit gedacht dat ik twitter zo leuk zou vinden. Het is een heel handig medium. Je kunt natuurlijk schrijven wat je die avond gaat eten, maar zelf heb ik het niet zo op die macaroni-Tweets. Ik ben meer van de taalgrapjes. Tenzij er natuurlijk iets heel interessant met die macaroni aan de hand is, dan mag het weer wel!'
Spijt van een tweet heeft ze tot dusver nog niet gehad. ‘Ik weet precies wat ik wel en niet schrijf, hoewel de reacties soms onverwacht zijn. Toen het op Valentijnsdag pijpenstelen regende, twitterde ik: It's raining, it'spouring, my love life is boring me to tears. Een betere anti-Valentijns-quote is toch niet? Maar niet iedereen begreep de humor, sommige mensen vroegen zich onmiddellijk af of ik problemen had! Terwijl ik het gewoon een mooi citaat vond, meer niet. Toch vinden de meeste mensen het juist leuk om die alledaagse dingen over het leven van een actrice te lezen in plaats van het clichébeeld van glitter en glamour. Ja, Twitter ‘ontmythologiseert' in zekere zin. Zolang de mythe op toneel en op het doek maar blijft bestaan vind ik het best.'